Osteopatia w terapii żylaków

Osteopatia w terapii żylaków

Obrzęki nóg oraz problem żylaków dotyka już co czwartego Polaka. Wspomniane dolegliwości mogą prowadzić do powstawania:

  • zakrzepów,
  • owrzodzeń,
  • zapaleń,
  • zatorów płucnych.

Żylaków absolutnie nie wolno lekceważyć, gdyż ze względu na powikłania do, których potencjalnie mogą prowadzić- ich wystąpienie może spowodować śmierć.

Czym są żylaki?

Żylaki to żyły, które uległy deformacji w konsekwencji uszkodzenia. Pojawiają się najczęściej w sytuacji nieprawidłowego przepływu krwi. Żylaki są odcinkami żylnymi zmienionymi chorobowo, widocznymi przez powłoki skórne. To zgrubienia i wypukłości żylne, które najczęściej uległy też przebarwieniu. Można je bez większego wysiłku wyczuć pod skórą pacjenta.

Żylaki spowodowane są czynnikami genetycznymi albo nabytą niewydolnością zastawek żył powierzchownych. Wspomniana niewydolność prowadzi do upośledzenia odpływu krwi, co skutkuje zastojem żylnym. W konsekwencji, w naczyniach powierzchniowych podnosi się ciśnienie hydrostatyczne a ściany żył nienaturalnie zmienią kształt.

Oprócz genów, styl życia pacjenta również ma znaczny wpływ na pojawienie się żylaków poprzez obniżenie sprawności naczyń żylnych. Poniżej zostały wymienione czynniki, które negatywnie wpływają na kondycję żył powierzchownych:

  • ciąża,
  • poród,
  • przebyta kuracja hormonalna,
  • zakrzepica żylna,
  • otyłość,
  • przebyte zapalenie żył głębokich,
  • złe nawyki żywieniowe,
  • płaskostopie,
  • nadużywanie sauny,
  • wady postawy,
  • zbyt częste gorące kąpiele,
  • siedzący tryb życia,
  • niedostateczna ilość ruchu.

Natomiast najpopularniejsze objawy żylaków to:

  • drętwienie bóg,
  • mrowienie nóg,
  • uczucie ciężkości nóg,
  • obrzmienie kończyn,
  • bolesne skurcze łydek (zwłaszcza nocną, nasilające się po długim siedzeniu, staniu albo przy znacznych upałach)

Leczenie osteopatyczne

Osteopaci podchodzą do żylaków oraz obrzękniętych kończyn holistycznie, ze względu na przekonanie, że wspomniane dolegliwości są zależne od prawidłowego funkcjonowania całego organizmu pacjenta. Niewiele osób jest świadoma jak istotną rolę pełni, przykładowo- przepona. Wspomniany narząd i jakość jego pracy oraz ustawienie determinują prawidłowe krążenie płynów ustrojowych. W terapii obrzęków trzeba też zwrócić uwagę na tkanki otaczające istotne struktury, tak żeby nie były one mechaniczną barierą utrudniającą odpływ limfy z organizmu. Poniżej zostały wymienione kluczowe struktury ciała człowieka, od których terapeuta rozpoczyna leczenie:

  • przepona,
  • odnogi przepony na kręgach Th12 do L3,
  • zbiornik mleczu leżący na odnogach przepony,
  • żyła główna,
  • przewód limfatyczny umiejscowiony w przeponie,
  • rozwór aortowy,
  • sieci większe- pełne naczyń limfatycznych, tzw. rusztowanie więzadłowe biegnące od krzywizny większej żołądka aż po spojenie łonowe,
  • wejście układu limfatycznego do układu krążenia (kąty żylne),
  • żebra,
  • obojczyki,
  • wplatające się w przeponę więzadła łukowate,
  • powięzi dołów biodrowych,
  • początkowy odcinek jelita grubego,
  • końcowy odcinek jelita grubego,
  • więzadła pachwinowe.

Oprócz wymienionych powyżej struktur, osteopata bada również (i jeśli jest taka potrzeba to normalizuję poprzez proces terapeutyczny) symetrię miednicy oraz napięcie tkanek w obrębie kończyn dolnych. Poza wspomnianymi już narządami, osteopata przed rozpoczęciem zabiegów wchodzących w skład terapii poddaje chorego wnikliwemu badaniu, które pozwala określić które z pozostałych organów jeszcze mogą potencjalnie prowadzić do powstawania obrzęków kończyn dolnych. Aby terapia osteopatyczna przyniosła zamierzone efekty, pacjent musi być systematyczny i bezwzględnie stosować się do zaleceń osteopaty prowadzącego jego terapię.

Oceń

Autor:


Dodaj komentarz